Si Belle Chocolatier

Ah geçenlerde butik bir cafedeydim.
Dedim, burayı size göstermeden olmaz. Görmelisiniz, gitmelisiniz, çikolata yeyip, kahve içmelisiniz.
Gitmelisiniz dedim ama benim oturduğum yere öyle yakın ki gelmelisiniz demek istedim :D

Diyorum size İstanbul'u gezmezden evvel kendi mahallemdeki, kasabamdaki mekanları bir bir keşfetmeliyim aslında.
Adresi vereceğim size merak etmeyin. Ama bakalım güzel fotoğraf var mı elimizde?!

 Pembe-beyaz, akça pakça, ferah huzurlu bir mekan.
Edith Piaf eşlik ediyor kahveleri yudumlarken.
Hayallerinin peşinden koşan birinin işi bu belli.
Tatlı sahibesi Sibel'le konuşunca anlıyoruz ki haklıyım, pastacılık üzerine ihtisas yapmış, ne yaptığının, ne istediğinin, ne anlattığının bilincinde bir insan.

Abartmıyorum cidden çikolatası da kahvesi de çok harikaydı. Belki de içtiğim en güzel türk kahvesiydi.
Keşke yolunuz düşse buraya. Ya da düşürseniz siz. Pazar günleri kapalı ama unutmayın da.
Çoğalsa ki böyle yerler.. işini seven insanlar çoğalsa.. aşkla açılsa dükkanlar..
Ve daha bir sürü güzel dilek...

Hep beraber hayallere dalmazdan evvel adres vereyim size.
Burhaniye mah. Yunus Emre sk. No:17/A Çamlıca-Üsküdar

Gidip de çikolata almadan dönmek olmaz değil mi?

Not: Instagramdakiler sizden önce öğrendi burayı ve belki de daha bir çok yeri; The_Syhn olarak twitter ve instagramdayım ^.^

Mandallık

Hayallerim bile mütevazı.

Bahçeli müstakil bir ev hayalim var.
Bunun neresi mütevazı dediğinizi duyar gibiyim :)
Bahçesinde çamaşır astığımı hayal ediyorum.
Hayalin mütevazı kısmı bu. Yoksa üstümde ve bahçede koşuşan çocuklarımın üstlerinde Burberry eşofman takımını var.
Tabii benimki çamaşır suyu lekeli :)
Çünkü ben mütevazı bir anneyim. O zenginliğin içinde bile ev işlerinden üstüme düşeni yapıyorum.

Bir de nevresim asıyorum.
Öyle ufak parçaları asmaktan nefret ediyorum çünkü.
Zengin olduğum için böyle kaprislerim olabilir.
Bir de çocuklarım sarışın:)
Zengin olduğumuz için çocuklar otomatikman sarışın oldu :)

Sizinle kuru kuru bir mandallık paylaşmıyayım, hayallerimi de paylaşayım istedim.
Bütün bunlar bu mandallık için yazıldı yani:

Annemin eskiden örgüden bir mandallığı vardı.
Pembeydi hatta.
Her çamaşır astığımda, bir mandallığım olsa hayat ne kolay olurdu, diye düşündüm, düşündüm, düşündüm.
En sonunda icraate geçtim ve kendime mandallık tasarladım, kalıbını çıkardım, kestim. Diktim.
Kurabiye yemeye kırmızı pijamasıyla gelen arkadaşı görünce dayanamadım fotoğrafını da çektim.
Ben yaptım yani.