Orhan Kemal Müzesi

Yazmayı neredeyse unuttuğum bir yazı.
Cihangir'de kaybolmanın en güzel yanı, Orhan Kemal müzesinin önüne çıkmamız oldu.
Kapalıysa yan taraftaki İkbal Kıraathanesi'ne söylüyorsunuz, müzeyi gezmek istediğinizi.

Eserleri çok sayıda yabancı dile çevrilmiş.
O gün bunu öğrendim mesela.
Neden hapis yattığını araştırdım sonra.

Ve kitaplarının ilk basımlarını, odasını, çalışma masasını, kendisine ve ailesine ait portrelerini görebilirsiniz.
Bu kadar güzel muhafaza edilmesi ne hoş.

Çok uzatmayayım, ilgililerin gidip görmesi gereken bir yer.

Çıkarken anı defterine yazmadan edemeyeceksiniz...

Cihangir Sokaklarında

Üsküdar'dan Eminönü'ne geçerken bir çok cami görürsünüz.

Bunlardan biri de, tepelerden size bakar. Kim bilir ne manzarası vardır, diye düşünmekten kendinizi alamazsınız.

Belki de bir yıldır oraya gitmeye niyeniyorduk ancak kısmet olmuyordu.

Bazı şeyleri zorlamamak gerekiyor derim ben hep, gidince de öyle dedim.

Anladınız? ;)

Cihangir Camii.

1559'da yapılmış, harika manzaralı, minik ve kapısı kilitli cami. Hayal kırıklığım burdan ileri geliyor :/

Fazla fotograf yok. Sinirlenmişsem demek ki.

Bahçesinde manzaranın keyfini çıkaranlar...

Buraya çok büyük bir yokuş çıkarak, havlayan bir ayı tarafından korkutularak çıktık. Zor şartlardı.

Dahası Cihangir sokaklarında kaybolmak.

Eve dönmek istemek.

Güzel bir yer Cihangir. Dar yollar ve o dar yollara park edilmiş lüks araçlar. Mahalle aralarında bulunan ama güzel olan cafeler.

Ve bir de Orhan Kemal Müzesi.

O daha sonra.