Ana hatları dışında hatırlamadığım kitabı bir daha okumak gibi bir niyetim hiç olmadı.
Çünkü iki ciltten oluşan kitabı okurken karamsarlıktan depresifliğe, mutsuzluktan şaşkınlığa sürüklendiğimi hatırlıyorum.
Ancak filmini vizyona girdiğinden beri izlemek istiyordum ki, bunun filmin klasik uyarlaması olması dışında Keira Knightley ve kostümlerle alakası vardı.
Nitekim henüz izleyebildim.
Film beklediğim karamsarlıkta değildi. Başlarda adeta bir şov, bir gösteri gibiydi. Bunu beklemiyordum. Filmi izlerken kitabı düşünüp durdum; acaba böyle miydi, şöyle miydi, şu karakteri hatırlamıyorum, bunun kocası bu kadar iyi değildi sanki, gibi..
Görüyorsunuz şapkalar var, kürkler var. E benimki de can yani :)
Size tüm kıyafetleri toplayıp sunmak isterdim ancak neden bütün cefayı ben çekeyim. Evet film biraz uzun ve sıkıcı. Ama kostümleri görmek istiyorsanız izlemelisiniz. Hele bir lacivert kıyafet vardı ki.. ahh.. Benim olsa keşke..
Bu arada filmin ilk kısımlarında gerçekleşen dans sahnesi harikaydı. Bana sorarsanız dans biraz komikti ama, onlar dans ederken herkesin donması, salonun boşalması ve çiftler habire değişiyorken onların dansa devam etmesi sanırım unutamayacağım sahneler arasında yerini aldı.
Al işte kıyamıyorum size.
Sizi bu lacivert kostümden mahrum bırakamazdım. Melek gibi kalbim var maşallah ^.^
Bir erkek kardeşim daha olsaydı onun düğününde böyle giyinirdim. Sürekli okuyucularım bu söylediğimde ciddi olduğumun farkında.
Ne yapıyolar ki bu kostümleri sonra. Bana verseler ya. Sanki giyecekler bir daha. Ben zaten Keira Knigtley ile aynı bedenimdir. Ondan bi' on kilo bilemedin on beş kilo fazlam vardır sadece. Kıyafetleri bana versinler bak nasıl veriyorum on beş kiloyu.
Beni bu kıskançlık krizimle değil de, size bu görsel şöleni hazırlayan melek gibi kalbimle hatırlayın diye yazımı burada noktalıyorum.
