Beni Onlara Verme

Şu kitap yazılarımı bir güncel tutamıyorum ya, ne diyeyim kendime.
Biraz da Youtube etkisi var. Aslında Youtube'ta da güncel değil ama ayda bi kere bahsedince yeterli geliyor tekrar tekrar söz söylemeye gerek yokmuş gibi algılıyorum.
Halbuki.. mesela bu kitap..
Bu kitap bağımsız bir videoyu da blog yazısını da hak ediyor ama ikisi de yok.

Şanzelize Düğün Salonundan sonra okuduğum ikinci Tarık Tufan kitabıydı. (Bundan sonra bir de Düşerken adlı son romanını okudum, hatta ikisini bir yazayım dedim ama şimdi arkadaşıma ödünç olarak verdim ve fotoğrafını çekmediğim için bekleteceğim bakalım :) )

Bu kitap hikayelerden oluşuyor. Roman olmadığı için hayal kırıklığı yaşadığım doğrudur. Sonra Düşerken roman olduğunu öğrenince çifte mutluluk yaşadığım da.
Tarık Tufan bu, çok sıradan bir şeyi bile anlatması çok naif, çok kırılgan. Kalemindeki sadeliği de duygusallığı da çok seviyorum.
Bazı hikayelerinde bunu neden anlattı ki şimdi dediğim oldu. Doğruya doğru. Bunu dedirtmesine rağmen sevdirmesi de nasıl bir başarı bilemiyorum artık.

Birkaç gün sonra yolculuğa çıkıyorum. Keşke yanımda götüreceğim Tarık Tufan kitabı olsaydı bak. Bunu iki üç gün önce öngörebilseydim sepetimdeki kitapları alırdım.
Daha ne diyeyim size!

Düşüş

Çok merak ediyorum bu kitabı okuyup beğenen arkadaşları.
Benim bir huyum var; tavsiye edilmiş bir kitabı, bir yazarı veya ekşide birilerinin en sevdiği kitabı gördüm mü mutlaka okurum.(yani çalışım demek istiyorum)
Albert Camus'un entellektüel camiada pek seveni var. Bense hiç bir kitabını okumamışım daha önce. Ve sanırım yanlış bir kitaptan başladım:)

Daha önce yarım bırakmıştım sonra vicdanım sızlayınca, aradan uzun zaman geçmiş olmasına karşın tekrar başladım ve 100 sayfalık kitabı bir türlü bitiremedim:)
Okudukça neden yarım bıraktığımı anladım.

Jean-Baptiste Clamence kendini anlatıyor.
Hakkını yemeyeyim çok güzel tespitler var kitapta.
Ama geveze bir insanı dinliyormuş gibi hissettim kendimi ve ben gevezeleri hiç sevmiyorum!