Zaten geçen haftaki tek yayınım da zaman ayarlı yazıydı.
Çok yoğunum, çok çalışıyorum, dünyayı kurtaracağım...
Sanki!
Yani ne diye böyle yoğun, böyle dolu, böyle önemli bir imaj çizmeye çalıştığımı inanın anlamıyorum.
Tıpkı az sonra neden, çok müthiş yetenekliymişim imajı çizeceğimi bilmediğim gibi.
Facebookta bir gönderide etiketlendim önce.
Anaaamm bu benim elim. Biri benim biri anneannemin. Bunu ben çektim eller aldı, altına imzasını attı.
Sonra mesaj kutum eşten dosttan gelen ekran görüntüsüyle doldu. Paylaşıldıkça paylaşılmış. Beğenildikçe beğenilmiş.
Ben bu fotoğrafı çektiğim zaman ağabeyim, bu pozu bir yerde gördün mü, diye sormuştu. Hayır görmemiştim. Bazen kafam çalışır ve o bazenlerin böyle güzel sonuçları olur. Çok sevdiğim bir fotoğraf.
Ama her şeyden evvel özel.
Ben ve anneannem.
Leyla ile Meral falan değil.
Sosyal medyada emek hırsızlığının hakkını arayamazsınız. Bunu bilecek kadar bunun içindeyim.
Nitekim, fotoğrafı ilk yayınlayan sayfa bana mesaj atarak fotoğrafın kendisine ait olduğunu söylediği bir kişiden izin isteyerek yayınladığını söyledi.
Bu yaklaşımı sevdim.
Ne odaklanacağım, altındaki yazı da Risale-i Nur'dan, sanki hiç okumadık?!
Altına o yazı yazılınca yapılan haksızlık mübah mı oluyor?
Başka acı mevzu ise, gerizekalı akrabalarımdan biri, bir kızın kendi fotoğrafı gibi igde paylaştığı fotoğrafı beğenmiş. Çok yakınım ama. İsim vermeyeyim hadi.
Benim lan o, hani bize geldiğinde çalışma masamın üstünde gördüğün 30x30 cm baskısı olan fotoğraf!
Bütün bunlar bir tarafa. En son ağabeyim listesinden birileri bu fotoğrafı paylaşınca o da görüyor ve bana ekran götüntüsü atıyor.
Aneaammm 1500 mü 15 bin mi o? 15 bin beğeni ney laaa?!
Ben paylaştığımda niye 15bin kişi toplaşıp beğenmediniz???
Bu yazının ana teması: Beni beğenin başkalarını değil.
Bu yazının ana teması2: Bu fotoğraf benim, ben çektim. Siz bilin yeter.
