Çünkü ben, yapamazmışım, beceremezmişim, anlamazmışım, salakmışım(bunu ben ekledim :)
Yapabiliyorum. Beceriyorum. Anlıyorum ama harbi salağım.
Çünkü ben zaten hayal ettiğim hayatı yaşıyormuşum.
İstiyorum ki pazar günü 12'lerde kalkayım.
Bir yandan rapor hazırlarken, bir yandan iftara ne kadar kaldı, aman yemeğim yanmasın aman çamarşır makinesi biter bitmez çamaşırları asayım aman ütüler kalsın yarın gece yatmam ütülerim diye düşünmeyeyim istiyorum.
Şu yarım kitaplarımı bitireyim, yeni kitaplara geçeyim istiyorum.
İki aydır izlemediğim için fişi bile takılı olmayan televizyonu patlatana kadar izleyeyim istiyorum.
Annemle uzun uzun konuşayım istiyorum.
Ayaklarım yere bastığında sızlamasın istiyorum.
Bu depresif halim gitsin, manik halim gelsin istiyorum.
Fotograf makinemin şarjını kontrol edip boynuma asıp iğrenç fotograflar çekmek istiyorum.
Ayı pençelerine dönen ellerime manikür yaptırayım istiyorum.
Blog blog gezeyim, her bloga yorum bırakayım istiyorum. Bir önceki posta gelen yorumlara cevap yazayım istiyorum.
Bilmiyorum belki eve iş getirdiğim için böyle hissediyorum belki de ben hayatımın bu kısmında sona yaklaşıyorum..
Hımm bilemiyorum. Siz ne dersiniz?
Ya beni destekleyen şeyler söyleyin ya da sonsuza kadar susun :)
Dersaadet, ne iş yaptığımı merak ediyordun.
Gördüğün gibi ameleyim ben:)
