Kendimi yerden yere vurma özelliğimden nefret ediyorum.
Ama vazgeçemiyorum.
Konuşurken utanmama neden olan bir ses tonuna sahibim.
Erkek gibidir sesim.. Ya da Bülent Ersoy gibi diyelim;)
Minibüste mesela "inecek var" demeye hep çekinmişimdir. Sanki ben indikten sonra "Kızın sesini duydunuz mu?" diye muhabbet dönecek, kahkahaların ardı arkası kesilmeyecek...
O derece sevmiyorum sesimi.
Buna rağmen telefonda konuşurken sesini inceltme zahmetine girmeyen nadide insanlardan biriyim.
Sanırım ne yaparsam yapayım incelmeyeceğini bildiğimden...
Bildiğim numaraları açarkenki hanzoluğumu anlıyorumda, bilmediğim bir numarayı neden aynı pervasızlıkla açtığımı bilmiyorum.
O telefonları her kapadığımda uyuz oluyorum 'İstersen bir kız gibi konuşmayı dene' diyorum :/
Ve yine bu rağmen bu sesle şarkı söylemeye hiç utanmam:))
Öyle ki ağabeyim radyodaki şarkıya eşlik etmeyeyim diye radyoyu kapar, ancak benim hala şarkıya devam ettiğimi görünce tekrar radyoyu açmak zorunda kalır..
Bir tek şu kızcağız şarkı söylememe karışmaz, normalde sesimle dalga geçtiği halde :)
Bir de yabancı şarkılara eşlik edişim var ki çoğunda gülme krizine giriyorum..
daniel powter - bad day (offical video) | izlesene.com
Özlemiştim bu şarkıyı..
görsel kaynak
