6 yıl.
Vay be..
Diziye başladığım yıl daha dün gibi..
Karakterlere vurgundum bazısında kendimi buldum bazısına benzetildim..
Sybill'in gidişinde tüylerim diken diken oldu. Matthew ise tam bir şoktu!
Birçoklarının diziyi bırakmasına neden oldu.
Şuan duygusal mı yaklaşıyorum bilmiyorum ama kontes'in efsane repliklerini, nükteli diyalogları Carson'un Lady Mary zayıflığını, Cora'nın güler yüzlülüğünü, Kuzen Isobell'in muhalifliğini, Thomas'ın nasıl ağladığını Anna ve Mr. Bates'in aşkını, tabii ki Mary'nin havalı hallerini unutmak istemiyorum.
Ama biliyorum ki unutacağım.
Yine de yıllar sonra bu diziden bir kareye, bir repliğe, bir oyuncuya rastlayınca bu diziyi izlediğim yıllara geri döneceğim.
Ve bir gün İngiltere'ye gidersem Downton Abbey'i görmeden dönmeyeceğim!
Haliyle dizim bitse de, bu diziyle alakalı repliklerim ara ara devam edebilirim :D
Ve merak etmeyin, hemen olmasa da size güzel diziler önereceğim zamanlar gelecek..
Not: Yazmış ve taslaklarda unutmuşum bu yazıyı.
