Soğuk yenmesi tavsiye edilir.
Ama, o bana çok zalimce gelir.
Yani yaşlandıkça.. Ya da yaş aldıkça diyim hadi..
Yaş aldıkça zalimce gelmeye başladı..
Çünkü soğuk yemek için kin tutmak gerekiyordu. Kin de, bünyeye ağır geliyordu.
İlk etki geçince, aman diyip unutmaya karar veriyordum.
Unutuyordum.
Bunu da, yaşımın getirdiği en güzel hediye sayıyorum.
Ama bazen. Bazı şeyler. Unutulmuyor.
Siz belleğin unutulacaklar kısmına gönderdikçe, yeni gelişmeler, önceki olay -ya da olayları- unutma kısmından kaçırıyor ve birlik oluyorlar.
Size de yemininizi bozmak kalıyor.
İşte o zaman intikam, tadından yenmiyor.
