Oyuncak Müzesi

Nasıl sıcak bir günde gitmiştik buraya.
Bugünki gibi mi sıcaktı, yoksa daha mı fazla?
Nasıl zor bulmuştuk?
Ve nasıl yorulmuştuk?

Oysa yol tariflerini okuyunca sanırsın elimle koymuş gibi bulacağım.
Güzel bir sokakta eşeğine ters binmiş Nasrettin Hoca'dan önce, zürafalar karşılıyor bizi.

Beyaz bir yalı.
Her odada farklı bir konsept.
En çok bu farklı konsept olayını seviyorum.
Her odada önce ilgini çeken o çünkü."Aa!" dedirtmeyi başarıyor.
Bir de elbette "Cin Ali"leri..

Koskoca müzede en dandik oyuncakların bana tanıdık gelmesine ise pek içerliyorum.
Daha doğrusu diğer oyuncakları görünce bizimkiler bana acayip dandik mi geliyor? Bilemiyorum.

Ve Almanlar!.. Herşeyde olduğu gibi oyuncakta da en iyisi onlar.

Müzeden demoralize bir şekilde çıkmamın nedeni ise bunlardan hiçbiri.
O oyuncakları görüp, oynayamamak içimde kalıyor.
Hani Sunay Akın'ı görsem diyeceğim; parası neyse verelim, bırakta azcık oynayalım...