hatta bir ara doğum günümü ocağa taşımaya yeltendim ama başarılı olamadım.
Küçük abim ise ocak doğumlu. Her sene kendisine gelen hediyelerle gardrop yeniliyor.
Hal böyle olunca bu yıl annem para verelim dedi. Haklı!
Ben de kuru kuru olmaz diyerek, parayı koyduğumuz zarfı birazcık süsledim.
O akşam çok güzel bir yemek yedik, tam giderken de zarfı verdim. Şimdi düşünüyorum da, ben de hatalıymışım.
Zarfı görünce bir sevindi bu çocuk. Dedim ki içimden, pis para göz :)
Ertesi gün sordum nasıl, beğendin mi hediyeni, diye, utanmadan, çok beğendim, dedi :)
Ama gel gör ki benim mütevazı abimin sevinci zarfaymış. Kötü fikirli, pis olan benmişim.
İçinde para olduğunu bile bilmeden haftalarca açılmadan beklemiş. Tamamen şans eseri, yengem zarfı incelerken oluşan gölgeden huylanıp, içinde bir şey var demesiyle açmışlar zarfı.
İyi ki atmamışlar ya!!
E, diyorum, sana niye boş zarf hediye edeyim, sen niye boş zarfa o kadar sevindin?
Değil mi ama?
Abim için gelecek sene hediyem hazır. Resim çizip vereceğim. İlkokulda çizdiğimiz manzara resimlerinden.
Baksanıza böyle şeker versek mutlu olacak! ^_^
Ailenin geri kalanı (özellikle de ben) o kadar uyuz ki hediye konusunda, bu bizim aileden nasıl çıktı bilemiyorum :)
