Başlıyorum.Hımmm..
Gerçekçi ve acımasız.
Böyle yaşayan insanlar olmasın istiyorsunuz.
Anasız, babasız ve arkadaşsız. Kimsesiz yani.
Kimse bu kadar yalnız olmayı haketmez.
Kitap çok çabuk bitiyor, rahat okunuyor. Kimse edebi bir yapıt demedi zaten.
Vay be denilen iyi tespitler var, ki yazarın gözlem yeteneğinin ne kadar iyi olduğunu anlıyorsunuz.
Okuyanlara bir soru sizce en çok neresinde etkilenmişimdir kitabın?
Neyse yormayacağım sizi.
söyleyeceğim.
Yıllar sonra kaplumbağalarının aklına gelişine ve onlara ağlayışına o kadar üzüldüm ki anlatamam.
Çok fazla şey gizli orda...
"Gitme" dedim" salak gitmee" diyordum hazırlanıyorken.
Sizde dediniz mi öyle ?
Sonra ilişki danışmanı olmalıyım dedim:)) O zaman herkes yalnız kalırdı gerçi :)
Şey en azından bana danışanlar:))
Sonra ağlarken silecekleri çalıştırdığı sahne.
'Ne harika bir sahne' derken bir filmden araklama olduğunu öğrendim. Yıkıldım! Madem öyle, keşke kullanmasaydı, çalmasaydı yani..
Peki maraz bu kitabın devamı mı?
Öyle olmasa bile ben sepetime ekledim gerçi :)
